Het Geheim!

Locatietheater in Oosterhout

Het geheim Deel 1

De presentator heet de aanwezigen welkom en legt uit wat de bedoeling is. Twee zwervers lopen rond met een bekertje koffie.

Presentator:	Hé, jullie daar, in die oude kleren.
Jonas:	Wij?
Presentator:	Ja jullie. Heb jullie wel een kaartje?
Jonas:	Een kaartje? (Zoekt zijn zakken door) Heb jij een kaartje Eva?
Eva:	Nee, wel een kauwgompje, pas een keer gebruikt.
Jonas:	Nee. Ik krijg nooit kaarten. Ik heb ook geen brievenbus. Zit er ergens een prijskaartje?
Eva:	Die hangen er niet meer aan bij het Leger des Heils.
Jonas:	Nee. Ik had wel een brief. Nou ja, brief, een oude vergeelde envelop. Lang geleden.
Eva:	Jonas, begin daar nou niet weer over.
Jonas:	Ik was een succesvol zakenman, weet je. Pinda’s, goeie handel. Ik heb daar goed aan verdiend, maar ik wilde meer. Veel meer. Toen kreeg ik die envelop. Een concurrent gaf hem aan mij, met een gemeen lachje. Dat weet ik nog goed, dat lachje. “Houdt dit geheim”, zei hij. “Deze envelop heeft magische krachten. Het kan je rijk maken”. Ik geloofde er natuurlijk niks van. Toen. Nu weet ik wel beter. Ik heb de envelop in mijn zak gestoken en nooit opengemaakt.
Eva:	Maar je werd rijker.
Jonas:	Veel rijker. Niet met pinda’s, maar met slimme investeringen. Geen eerlijke investeringen. Integendeel, hoe frauduleuzer, hoe beter. Ik stal er op los en ik genoot er van.
Eva:	Prachtig. Je bent een man naar mijn hart.
Jonas:	Maar, zo ben ik niet. Niet van mezelf. Dat kwam door de invloed van die oude envelop. Je gelooft me niet. Je denkt dat ik excuses verzin voor mezelf.
Eva:	Ik geloof je wel. Waar is die envelop? Ik wil ook rijk worden.
Jonas:	De envelop werd gestolen en al mijn slechte plannetjes storten in. Ik raakte al mijn geld kwijt en sindsdien zwerf ik over straat. Die envelop heeft mij in het verderf gestort. Ik weet wie hem gestolen heeft. Ik kom hem regelmatig tegen bij de daklozenopvang. Knettergek. Hij is die envelop ook al lang weer kwijt en die zwerft nu ergens rond. Ik hoef hem niet meer en als jij verstandig bent, dan hoef je hem ook niet. En jullie ook niet.
Eva:	Ik hoef hem ook niet. Nee hoor. Ik wil alleen weten wat er in zit. Meer niet. En verschrikkelijk rijk worden. Dat wil ik ook wel. Waar is die envelop?!
Jonas:	Ergens. Is er nog soep?

De presentator gaat verder met zijn uitleg.
 Mooie tijden, kwade tijden

Toneel: een kerk.

Rollen:

Esther:  bruid

Jack:  bruidegom

Max: de minnaar

Dominee: Alphons

Muziek klinkt: ‘mooie tijden, kwade tijden’. De dominee komt op en gaat achter de kansel staan. Daarna orgelmuziek: ‘daar komt de bruid’. Esther schrijdt naar de kansel.

Dominee:	Geliefde aanwezigen. Familie, vrienden en belangstellenden.We zijn  hier vandaag aanwezig om …..
Esther:	Jack! Jack! Jack!
Dominee:	Wil de bruidegom nu naar de kansel komen.
Esther:	Jack!!
	Muziek: ‘daar komt de bruid’.
Esther:	Jack!!! Kom hier, lafaard!!
Dominee:	Rustig maar Esther, ik heb dit vaker meegemaakt. Sorry, geliefde gemeente de bruidegom heeft een beetje podiumvrees.
Esther:	Jack!!!!
Dominee:	Hij komt zo.
Esther:	Hij komt niet. Hebben jullie hem gezien? Patrick, (een van de gasten} jij bent zijn beste vriend en onze getuige.Heb jij hem gezien? Zie je wel, hij laat me hier voor het altaar staan.
Dominee:	We zingen nu eerst psalm ….
	De deur wordt hard open gegooid. Max komt binnen.
Max:	Stop dit huwelijk.
Esther:	Max!?
Max:	Esther, je kunt niet met hem trouwen.
Esther:	Dat klopt.Hij is er niet.
Max:	Esther, ik houd van je. Veel meer dan Jack ooit zal doen. Stop deze hele schijnvertoning en trouw niet met hem.
Esther:	Heb ik een keus?
Max:	Lieveling, weet je nog, middelbare school, achter de fietsenstalling.
Esther:	(flauw) Oh, dat.
Max:	Onze eerste kus. Schuchter en toch intens.
Esther:	Vaag.
Max:	Weet je nog dat ik zei:`ik maak eerst een fortuin en dan trouw ik met je’.
Esther:	Dat weet ik nog.
Max:	Ik heb mijn fortuin gemaakt. Ik heb eindelijk de aandelen Smelly Chemie geerfd van mijn moeder.
Esther:	Dus samen hebben we een meerderheid en kunnen we dat bedrijf uitkleden.
Max:	Yep.
Esther:	Oh Max.
Max:	Oh Esther.
Esther:	Oh Max.
Max:	Oh Esther.
Esther:	Oh Max.
Max:	Oh Esther.
	Een intense zoen.
Esther:	Wat doen we nu met Jack?
	Lange, intense blik richting publiek. De deur wordt opengegooid en jack komt binnen, lichtelijk beschonken.
Jack:	Is dat een lange intense blik in de camera?
Esther:	Jack?
Jack:	Wie had je anders verwacht op onze bruiloft?
Esther:	Jack, je bent te laat.
Jack:	Een paar minuutjes maar, om de spanning er in te houden.
Esther:	En je hebt gedronken.
Jack:	Ik heb een kopje koffie gedronken in een restaurantje. Een heel leuk restaurantje.
Esther:	Ik ruik alcohol.
Jack:	Dat is van gisteren.We hadden een vrijgezellen feestje en dat is een uurtje geleden afgelopen. Ik heb me gehaast om hier te komen.
Esther:	Jack, ik kan niet met je trouwen.
Jack:	Waarom niet?
Esther:	Omdat, ik de chemie mis. Jack, ik heb een ander.
Jack:	Max!?
Max:	(timide) Hallo.
Jack:	Jij gluiperige gluiperd. Wou jij mijn meisje afpakken?
Max:	Net als jij Marie-Louisse van mij hebt afgepakt.
Jack:	Dat was zakelijk. Jij gebruikte haar om controle te krijgen over Dental Records Inc. Zie seizoen 65.
Max:	Dat was omdat jij probeerde mijn oliebelangen te krijgen door een smerige deal met Constantinotous Aphrophilotus. Seizoen 62.
Jack:	Die jij daarna zo handig om zeep hebt geholpen, waardoor ik daar naast greep.
Max:	Daar heb ik niets mee te maken. Ik weet wel wie het gedaan heeft. De dader zit hier tussen de gasten. Ik weet het wel, maar de rest hoort het pas het volgende seizoen.
Jack:	Ik weet al genoeg. Ik zou je moeten vermoorden. Ik weet alles.
Max:	Weet je ook dat ze jou bedriegt. Met George.
Jack:	Wat? Is dat waar? George, (naar gast) heb jij vieze dingen gedaan met Esther?
Esther:	Je weet dat George dat nooit zou doen. Hij is een schat. We hebbben hooguit wat gezoend.
Jack:	Heb je mij bedrogen? Met wie?
Esther:	Niet met George.
Dominee:	Met mij.
Max en Jack:	Heb je mij bedrogen? (naar elkaar) Jij ook?
Dominee:	(huilend) Geliefde gemeente, ik heb gezondigd. Ik heb de vleselijke lusten gedeeld met een vrouw. Vergeef me. Ik heb spijt. Intense spijt. Ik heb tegen de allerhoogste gezondigd en ook tegen jullie.Vergeef me.
Max:	Dat kost hem wel een seizoentje of twee.
Jack:	Heb jij vieze dingen gedaan met Alphons?
Esther:	Een beetje, maar het ging niet verder dan een sigaar.
Jack:	Esther, waarom?
Esther:	Omdat jij me bedroog.
Jack:	Ik? Welnee.
Max:	Welja! Met Alphons, onze geliefde dominee. De man die zei dat ik zo bijzonder was. De man die zei dat hij nooit verliefd werd op een andere man. De man die zei dat hij zijn roeping voor me op wilde geven.
Jack:	Heeft hij dat ook tegen jou gezegd? Alphons?
Dominee:	(huilend) Geliefde gemeente, ik heb gezondigd. Ik heb de vleselijke lusten gedeeld met een man. Twee mannen. Vergeef me. Ik heb spijt. Intense spijt. Ik heb tegen de allerhoogste gezondigd en ook tegen jullie.Vergeef me.
Max:	Of drie seizoenen.
Jack:	Esther, ondanks alles houd ik van je. Laten we het verleden vergeten en aan de toekomst beginnen. Samen. Ik weet dat Max meer geld heeft dan ik. Ik weet dat jullie een smak geld kunnen verdienen aan Smelly Chemie. Ik weet dat Dental Records slecht loopt, maar ik houd van je.
Esther:	Dat is niet genoeg Jack.
Jack:	Schat, Dental Records heeft een fantastische nieuwe band onder contract. We gaan daar een hele boel geld mee verdienen. Geef me een kans.
Esther:	Waarom Jack.
Jack:	Ik heb zelfs een nieuwe reclamecampagne bedacht, met jou in de hoofdrol. Dental Records, music with a smile.
Esther:	Ik denk het niet.
Jack:	En toch zal ik met je trouwen.
Esther:	Waarom?
Jack:	Omdat ik van je houd en jij houdt van mij.
Esther:	Denk jij dat ik met je trouw, als ik van een ander houd?
Jack:	Je laat me geen keus. De ober van het restaurant heeft mij iets toegespeeld. (haalt een oude envelop uit zijn zak.)
Esther:	Nee.
Jack:	Ja.
Esther:	(haalt een pistool uit haar jurk) Geef hier.
Max:	Esther, wat is dat nou?
Esther:	Dat hoort bij de bruidsjapon.tegen onwillege bruidegommen.
Dominee:	(Haalt pistool uit zijn toga) Esther, laat vallen. Dat hoort bij de toga, tegen onwillige gelovigen.
Jack:	(komt dreigend op Esther af.) En toch trouw jij met mij.
	Esther en dominee vuren. Jack valt getroffen neer.
Dominee:	(huilend) Geliefde gemeente, ik heb gezondigd. Ik heb een man neergeschoten. Vergeef me. Ik heb spijt. Intense spijt. Ik heb tegen de allerhoogste gezondigd en ook tegen jullie.Vergeef me.
Esther en Max:	Shut up.
Esther:	Je zat er meters naast. (pakt envelop)
Max:	Niets staat ons nog in de weg om te trouwen.
Esther:	Ja.
Max:	Is dit belangrijk?
Esther:	Vreselijk. Dit is, dit is …  (intense blik naar publiek)
	Muziek: ‘Mooie tijden, kwade tijden’.
Esther:	Wat een cliffhanger.
Jack:	Gelukkig heb ik een contract voor volgend seizoen. Dat wordt weer tien afleveringen in het ziekenhuis.
Dominee:	Ik heb nog niks gehoord.
Max:	Je zit er vast weer in.

Eerst eten

Locatie: een restaurant. Het publiek zit aan tafeltjes. Op een verhoging staat een lege tafel voor twee.

Rollen:

Een: vrouw

Twee: vrouw, jonger dan Een

Ober: of serveerster m/v

Een en twee komen binnen. Ze lopen langs de tafeltjes, ieder van een andere kant en kijken de mensen aandachtig (onderzoekend) aan. Ze gaan aan hun tafeltje zitten.

Een:	Probleem?
Twee:	Nee.
Een:	Nee.
	De ober komt aanlopen.
Ober:	Heeft u uw keus al kunnen maken?
Twee:	(Kijkt op de kaart) Hmm, eieren met spek en toast. Kan?
Een:	Kan niet.
Twee:	Kan niet?
Een:	Vet, cholesterol, salmonella schat. Kan niet.
Twee:	Kan niet. Toast?
Een:	Kan.
Twee:	Kan. Jam?
Een:	Kan niet.
Twee:	Kan niet?
Een:	Suiker, schimmel, kans op buikloop. Kan niet
Twee:	Kan niet. Koffie?
Een:	Kan.
Twee:	Kan. Kan?
Een:	Kan.
Twee:	Kan ?
Een:	Kan!
Twee:	Koffie.
Een:	Kan. Zwart.
Ober:	Een kan koffie.
Een:	En toast. Tweemaal.
Ober:	Dank u. (Ober af)
Twee:	(ontspannen) Leuke tent hier. Het is gezellig ingericht. Leuk met die schilderijtjes.
Een:	Heel gezellig. Jammer dat er zoveel mensen zijn.
Twee:	Er zit een man naar me te kijken.
Een:	Wie?
Twee:	Daar, links achter, met die roze blouse. (Beschrijf een van de gasten)
Een:	Oh die, dat is niks schat.
Twee:	Nee, ik denk het ook niet. Er zitten hier wel een paar leuke mensen.
Een:	Inderdaad. We moeten hier een keer gezellig gaan lunchen. Jammer dat we daar nu geen tijd  voor hebben. (Haalt een oude envelop uit haar tasje.) Eerst moeten we er voor zorgen dat dit veilig is.
Twee:	Is dat?
Een:	Hmhm.
Twee:	Hoe kom je daar aan?
Een:	Van hen die het willen gebruiken.
Twee:	Dat willen wij niet?
Een:	Onze opdrachtgevers willen niet dat het gebruikt wordt.
Twee:	Het is anders wel interessant.
Een:	Ben je gek. Ze zeggen dat je hiermee achter elk geheim kunt komen. Elk geheim.
Twee:	Daarom juist. Dit is een hoop geld waard..
	Ober komt met bestelling.
Ober:	Dames, tweemaal toast en een kannetje koffie. Eet u smakelijk. (Af)
Een:	Dank u.
Twee:	(Eet) Oh, wat een zalige toast. Precies knapperig genoeg en lekker warm.
Een:	Heerlijk.Werkelijk fantastisch. Het was een goed idee om hier eerst te eten.
Twee:	En die koffie. Om een moord voor te doen.
Een:	Juist. Opdracht. (pakt papier uit haar tasje) Bruidspaar. Man, vrouw, beide.
Twee:	Langzaam, pijnlijk?
Een:	Snel. Koel.
Twee:	Bloedig?
Een:	Koelbloedig. Efficiënt.
Twee:	Waar?
Een:	Vraag. Hmm. Plechtigheid?
Twee:	Getuigen?
Een:	Broer, goede vriend, tante en zus.
Twee:	En gasten.
Een:	Juist. Veel getuigen. Geen levende getuigen achterlaten. Wat heb jij?
Twee:	Standaard acht schots.
Een:	Ik ook. Redden we niet. Ehh. Fotosessie in park. Man,vrouw, fotograaf.
Twee:	Klinkt goed.
Een:	Fotograaf is kleine meerkosten. Te overzien.
Twee:	Park dus?
Een:	Park.
Twee:	Maar nu eerst nog een kopje van die heerlijke koffie.
Een:	Ja, zalig. Een goede kop koffie in goed gezelschap. Dat maakt het leven de moeite waard.
Twee:	Die envelop. Kan je daarmee ook achter onze geheimen komen?
Een:	Als dat bruidspaar hem had en zou gebruiken.
Twee:	Interessant. Achter hoeveel verdorven geheimen kan je hiermee komen.
Een:	Wat is verdorven?
Twee:	Zoals onze geheimpjes. Onze opdrachtjes.
Een:	Zijn die verdorven?
Twee:	Wij doden mensen voor geld.
Een:	Dat is de natuur schat. De tijger doodt om te eten en de gieren profiteren er van mee.Wij laten de gieren betalen voor hun voordeel. Dat is toch eerlijk?
Twee:	We brengen evenwicht in de natuur.
Een:	We zijn een verbetering van de natuur. Een aanvulling op de schepping. De aaseter is niet langer profiteur, maar werkt mee aan het verkrijgen van de prooi. Hij bepaalt wat de prooi is. Dat is een verbetering van zijn positie.
Twee:	Maar, hoe verbetert de prooi zijn positie?
Een:	Dat moet hij zelf doen.
Twee:	Hoe?
Een:	Zolang ze dat niet weten, zullen ze altijd prooi blijven. Zo is het beschikt.
Twee:	(Pakt envelop) Dus houden we alle kansen van hun weg. Dit kan ons een hoop geld opleveren als we het aan de prooi verkopen.
Een:	En gevaar, schat. Denk daaraan. Ik houd niet van dat soort gevaar.
Twee:	Een beetje gevaar is wel leuk.Toch? We moeten de prooi toch ook een kans geven..
Een:	Mannenpraat, daar doen wij niet aan.
Twee:	Denk eens aan het geld dat we hiervoor kunnen krijgen.
Een:	We krijgen genoeg. Begrepen?
Twee:	Misschien heb je wel gelijk.
Een:	Daar drink ik op.
Twee:	Ober, twee Jagermeister.
Een:	Als hij maar ijs en ijskoud is.
Twee:	Zoals wij.
Een:	En zij straks.
Twee:	Man, blauwe trui, spijkerbroek (beschrijf een van de gasten.) Niet kijken.
Een:	Blond, bril, leuke vrouw?
Twee:	Hij kijkt naar ons.
Een:	Lang?
Twee:	Constant.
Een:	Dat is niet niks.
Twee:	Optreden?
Een:	Straks.Buiten. Donker steegje. Mes.
Twee:	Wat doet zo’n leuke vrouw bij zo’n vent.
	Ober komt met drinken. De vrouwen gaan staan om te proosten
Een:	Blijf de gieren voor.
Twee:	En de wormen.
Een:	Laat je cremeren.
Twee:	Als wij met je klaar zijn.
	Drinken.
Een:	Vreemd smaakje.
Twee:	Vreemd effect.
Een:	Ademnood.
Twee:	Het was …..
Een:	Geen goed idee om eerst te eten.
	Beiden storten levenloos neer. De ober komt snel aanlopen en grist de envelop mee. Tevreden glimlachend maakt hij/zij zich uit de voeten.

Het experiment

Rollen:

Professor: witte doktersjas, warrig haar, zwaar Duits accent.

Gertrud: de assistente van de professor.

John: het proefkonijn

Toneel:

Een kil zaaltje. Stoelen in college opstelling. Links op het toneel een katheder met een model van het menselijk brein. Daarnaast een houten stoeltje. In het midden achter een stoel met een kap, een duikbril en een hoop draden. Rechts een bureau met een computer. Deze is duidelijk verbonden met de stoel. Het geheel ziet er uit als een helse machine.

Gertrud zit achter het bureau geconcentreerd te werken. John loopt met lege blik door de zaal en reageert nergens op. Als het publiek zit, komt de professor op en gaat achter de katheder staan.

Professor:	Damen und hern, ik wil u een kleine demonstration geven over de gigantische capaciteiten van het menslich brein. Ik habe hier ein kleine model van dat brein om het een beetje anschaulich te maken. Dat brein functioniert wie een computer. Dit hier is gevuld met information. U ziet dat het veel kleiner is wie ein computer, maar de capaciteiten sein vele malen groszer. Probeert u het zelf mal. Denke aan uw jeugd. Vele jaren geleden. Probeer de beelden voor u te roepen. Het is nicht so schwer. Denke aan die boeken die u gelezen heeft, de films die u gezien heeft. U kunt die alle uit uw brein ophalen. Doch gebraucht u nur zehn procent van die capaciteit. Mit meine experiment sal ik u sehn lassen waartoe dat mensliche brein in staat is. Daarvoor brauche ik ein proefpersoon. Fraulein Gertrud, mach ik u versuche het proefpersoon te halen. (Gertrud loopt eerst op iemand uit het publiek af) Nein. Die man die daar steht. (Gertrud leidt John naar de professor) Ik habe dese persoon nicht voor nichts genomen. Guck mal. Wat is je naam?
John:	Ik weet het niet.
Professor:	Dese man hat zijn geheugen verloren. Groszartig nicht wahr. Wanneer ben je geboren?
John:	Ik weet het niet.
Professor:	Ben jij je geheugen kwijt?
John:	Wat is geheugen?
Professor:	Totaal verloren. Groszartig. Dese deel hier ist totaal leeg. Aber, ich kan dat wieder vullen. Fraulein Gertrud, sluit hem aan op onze machine.
Gertrud:	(Brengt John naar de stoel) Zit. (Ze zet hem de kap en de bril op en steekt daar allerlei kabels in) Dit is helemaal niet eng. Blijf rustig zitten en denk nergens aan.
John:	Waar zou ik aan moeten denken?
Gertrud:	Prima. Laat het rustig over je heen komen. Dit doet helemaal geen pijn. (Ze zet een bijtblokje tussen zijn tanden) Na afloop zul je je een beetje verward voelen, maar dat is normaal. Klaar.
Professor:	Met deze kabels hebben wij zijn brein angeslossen op deze computer. Deze computer is wieder angeslossen op das internet. Mit meine nieuwe software pompen wir die 36 triljard terrabyte van das internet direct in sein brein. Fraulein Gertrud, enter. (John begint te trillen.geluidseffecten)
Gertrud:	Tien procent.
Professor:	Alle information wordt nu in sein brein gezet.
Gertrud:	30 procent.
Professor:	Alle information over sein person steht ergens op das internet. Net als alle information over u allen.
Gertrud:	50 procent.
Professor:	Als das brein gevuld is, gaat het die information verwerken en linken aan das unterbewuste.
Gertrud:	70 procent.
Professor:	Op diese wijze filtriert hij de juiste information daar aus en bouwt zijn geheugen wieder auf.
Gertrud:	90 procent.
Professor:	Daarna verwijderen we de overtollige information, anders krijgen we problemen met de auteursrechten.
Gertrud:	100 procent.
	(Gertrud koppelt John af. Hij staat wankel op.)
John:	Drie kleine kleutertjes, die zaten op een hek.
Professor:	Hij is zich aan het orientieren. Wat is je naam?
John:	Maxwell, Piet, Klaas, Barack, John, Willem Alexander, Achmed.
Professor:	De juiste zit er tussen. We maken vorausgang.
John:	Tatataa tatata tatata (Melodie Dart Vader) May the Force be with you. You, talking to me? You, talking to me? The question is, do you feel lucky today. Come on, make my day. Ivanhoe, Ivanhoe. Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen. Slaap lekker. I’ll be back.
Professor:	Nein, je zit verkeerd. Suche weiter.
John:	Goedenavond dames en heren, dit is het journaal van acht uur. Tijdens een trouwplechtigheid in Oosterhout is een ernstige gewonde gevallen.
Professor:	Nein, nein, nein. Suche weiter.
John:	Roswell, area 51. Ik weet wat daar gevonden is. Het is… Marilyn Monroe. Het was geen zelfmoord, maar…. Michael Jackson, het echte autopsierapport.
Professor:	Het absorptievermogen seiner brein is schneller dan het uitingsvermogen seiner tong.
John:	John F Kennedy. Ik weet de waarheid. Het was …
Professor:	Schnell, wie?
John:	Oliver Stone.
Professor:	Dat is der film!
John:	Ik ben het kwijt. Teveel informatie. Maar ik heb het geweten.
Professor:	Denk na!
John:	Argentinië. Argentinië is een land in Zuid Amerika. Het heeft een bevolking van 41.000.000.
Professor:	Dat klinkt als Wikipedia. Daar heb je doch nichts an.
Gertrud:	(Tot John) Concentreer je. Denk aan Nederlandse sites.
John:	Schoolbank. Klassefoto. Dat ben ik. Johnie de Jong.
Gertrud:	Goed zo. Nu verder.
John:	Burgerlijke stand. John de Jong, geboren 23 april 1971. Adres. Google maps. Foto. Leuk huis.
Gertrud:	Wat heb je recent gedaan?
John:	Bank. Saldo. Oeps. Laatste uitgaven. Energie, telefoon, supermarkt. Supermarkt! Interessant. Even zoeken. Klantenkaart. Appels, karbonade, kattenvoer, ik heb een kat, melk, zal nu wel over de datum zijn. Verder.Jägermeister. Als hij maar ijs en ijskoud is. Nog geen 18, nog even niet.
Gertrud:	Concentreer je.
John:	Carspotter. Zo weinig?
Professor:	Zoals u ziet damen und hern is ons experiment geslaagd. Dankzij mein machine und die grote information von das internet heeft John sein indentiteit teruggefunden. Of hij heeft die van u aangenomen, als hij pech hat. John, bedankt.
John:	Argentinië.
Professor:	Ich moet nog was information ausradieren.
John:	Oktober 1980, via del Aroso.
Professor:	Was? Das kanst du nicht wissen. Daruber ist nichts bekant.
John:	Experiment ZX31.
Professor:	Dat steht nicht auf das internet.
John:	Jawel. Dat heb ik er zelf opgezet! Dat moet zijn gebeurd voor ik mijn geheugen verloor.
Professor:	Waar heb jij die information vandaan?
John:	(Haalt een envelop uit zijn zak) Ik denk dat het hier uit komt.
Professor:	Nein, je hebt het gebraugt. Kein wonder dat du das geheugen verloren hat. (ondertussen zet John de professor op een stoel en richt een bureaulamp op zijn gezicht.)
John:	Waar was jij in oktober 1980?
Professor:	Dat weet ik doch niet mehr. Dan moet ik in mein tagesbuch kijken.
John:	Het geheime dagboek van de professor. Even zoeken. Daar heb ik het. 18 oktober. Experiment 87. Mislukt. Experiment 88. Mislukt. Wat waren dat voor experimenten?
Professor:	Kleine experimenten met das brein. Es war nichts.
John:	Zijn die experimenten wel eens gelukt?
Professor:	We hebben grote vordering gemacht.
John:	Hoeveel van die experimenten zijn er gelukt?
Professor:	Kein. Gar nichts.
John:	Zal ik jou eens aan een van die experimenten onderwerpen. (Pakt de professor beet en zet hem in de stoel van de machine.)
Professor:	Nein. Niet doen. Het is een complicierter machine. Du macht leicht een feiler.
John:	Ik weet precies hoe die machine werkt, professor. Ik weet alles. Ik weet alles van jou (naar publiek) en ik weet ook alles van jullie. Ik ben alwetend.
Gertrud:	Dan weet je ook waarom je hier bent.
John:	Ja. Nee, dat kan niet waar zijn. Ik doe dit vrijwillig? Om mijn identiteit terug te vinden? We hebben dit vaker gedaan.
Gertrud:	Je weet nu ook hoe je geheugen gewist is.
John:	Dat heb ik zelf gedaan. Elke keer als het experiment mislukte heb ik mijn geheugen weer gewist. Maar nu is het gelukt!
Gertrud:	Helaas. Je bent niet John de Jong. Je hebt de verkeerde informatie gevonden.
John:	Ik ben niet John de Jong.
Gertrud:	Je weet wat je moet doen.
John:	Niet weer.
Gertrud:	Trek het je niet aan. Er komt zo een volgende groep en dan doen we het gewoon nog een keer. Kom, het doet geen pijn en je bent het zo weer vergeten.
John:	Alles weten is ook niet alles. Goed. Delete, alles. I’ll be back. Enter. (John loopt met lege blik weer de zaal in)
Gertrud:	Zo gaat het nou elke keer. De een wist zijn geheugenen de ander zit in shock op een stoel. Het is jammer dat jullie niet even iets eerder zijn weg gegaan. Dan hadden jullie het idee gehad dat jullie naar een geslaagd experiment hadden gekeken. Maakt niet uit. Ik programmeer de professor even opnieuw en dan beginnen we straks weer van voren af aan.

Ons Genootschap

Toneel:

Een geïmproviseerde vergaderruimte. Op een tafel staat een mand.

Rollen:

Capo: De leider van Ons Genootschap

Antonia: De tweede vrouw van Ons Genootschap

Marianne: Een vrouw, die graag volwaardig lid wil worden

Publiek: stemgerechtigde leden

Ons Genootschap is een criminele organisatie. Een soort Oosterhoutse maffia. Er wordt een vergadering gehouden, waarbij enkele besluiten genomen moeten worden. Het publiek, als leden van Ons Genootschap, mag daarover stemmen. Afhankelijk van het ‘ja’ of ‘nee’ wordt een andere variant van het stuk gespeeld. De grote lijn van het stuk blijft hetzelfde. De afloop hangt af van het stemgedrag.

Hierna de meest gespeelde variant.

Bij binnenkomst krijgen de gasten een gesloten envelop. Ze worden direct gesommeerd om die in een bak te gooien. Als iedereen zijn plaats heeft ingenomen. Komt de Capo binnen.

Capo:	Welkom vrienden, welkom. (Loopt naar een man in het publiek en omhelst hem eventueel.) Vitorio, mijn trouwe vriend, welkom. (Schud nog een paar mensen de hand.) Vrienden en vriendinnen. Ik ben blij dat jullie allemaal konden komen. Het zal niet voor iedereen makkelijk geweest zijn, maar jullie zijn er. We hebben vandaag een paar belangrijke zaken te bespreken en ik hoop dat we, in alle vrede, tot goede besluiten kunnen komen. We beginnen met een vreugdevol punt. Marianne hier, is al vijf jaar een toegewijde leerlinge van onze zaak. Zij heeft aangegeven dat ze graag volwaardig lid wil worden van Ons Genootschap. Ik beveel haar van harte aan.
Antonia:	Het is mijn taak om tegen te zijn en ik doe dat niet met tegenzin. Vaak speel ik in deze kwesties de advocaat van de duivel, gevreesd is zijn persoon, en blaas ik enkele kleinigheden op. Niet in dit geval. Ik twijfel aan haar loyaliteit aan onze zaak. Als zij onze collectes int, dan komt er minder binnen. Misschien is ze zwak en durft niet het maximale te vragen. Misschien denkt ze makkelijk een centje bij te verdienen. In beide gevallen is het niet in ons voordeel.
Capo:	Vrienden, hebben wij niet allemaal last van de crisis? Hebben we niet allemaal last van tegenvallende inkomsten?  Dat punt staat ook op onze agenda vandaag. Als ik naar Marianne kijk, dan zie ik mezelf, toen ik nog leerling was. Enthousiast, bereidt risico’s te nemen en soms een beetje onbezonnen. Ik heb mijn lessen geleerd en ben nu jullie leider. Ik weet niet of Marianne zover zal komen, maar ik heb er vertrouwen in, dat ze een goede kracht zal worden. Marianne?
Marianne:	Ik steel echt niet uit de collectes, dat is helemaal niet waar. Ik doe mijn uiterste best en ik wil graag laten zien dat ik jullie vertrouwen waard ben.
Capo:	Vrienden, de beslissing is aan jullie. Wie is er voor toelating?
Publiek:	Reactie.
Capo:	Vrienden, laten we het decorum in acht nemen. Wie voor is zegt ‘pro’ en steekt zijn rechter hand op. Wie is pro? Dat zijn er .. Voor alle duidelijkheid: wie tegen is zegt ‘contra’ en steekt zijn linkerhand op. Wie is contra? Dat zijn er ..
Capo:	Dat is een meerderheid pro. Een beslissing waar ik heel blij mee ben. Gefeliciteerd Marianne, je wordt volledig lid van ons genootschap. Kniel neer en zeg mij na. Ik Marianne het Maatje, zweer eeuwig trouw aan Ons Genootschap.
Marianne:	Ik Marianne het Maatje, zweer eeuwig trouw aan Ons Genootschap.
Capo:	Ik zweer dat ik al onze regels zal naleven en dat ik mij volledig zal inzetten voor Ons Genootschap.
Marianne:	Ik zweer dat ik al onze regels zal naleven en dat ik mij volledig zal inzetten voor Ons Genootschap.
Capo:	Tot het einde van mijn dagen.
Marianne:	Tot het einde van mijn dagen.
Capo:	Moge dat nog lang duren. Sta op vriendin. Je bent nu lid van Ons Genootschap. Ik ben er van overtuigd dat er snel een mooie taak voor je is weggelegd.
Marianne:	Joepie.
Capo:	Het volgende punt. Antonia, mag ik jou het woord geven.
Antonia:	Beste vrienden, we hebben een ernstig probleem. Onze liquiditeitspositie is hachelijk en de lange termijnprognose is zorgelijk.
Marianne:	Wat bedoeld ze nou?
Antonia:	Onze uitgaven zijn gestegen en onze inkomsten zijn gedaald. Dat probleem hebben we al een meer dan een jaar, maar we zijn nu onder de kritieke lijn gekomen.
Marianne:	Ik snap er niks van.
Antonia:	We hebben geld nodig, Marianne en snel ook. Jij bent niet de enige die minder binnenhaalt dan nodig is.(Naar publiek) Ook jullie bijdrage is te weinig. Vroeger zat deze mand vol en kijk nu eens.
Capo:	Rustig Antonia, daar komen we straks op. Laten we eerst ons grootste probleem aanpakken.
Antonia:	Een pijnlijk punt, onze investeringen in het centrum van Oosterhout. Met name de Klappeijstraat. Jullie kunnen allemaal zien, dat een aantal van onze investeringen voortijdig is beëindigd. Aan een paar hebben we nog leuk kunnen verdienen en andere kosten ons nog steeds geld. Onze panden staan leeg. Ze zijn nutteloos en leveren niets op. Ze kosten ons zelfs geld.
Capo:	Het gaat gelukkig niet overal slecht. We hebben een paar projecten die wel geld opleveren en die kunnen we winstgevender maken. We verhogen onze prijzen. De horeca zal dan meer moeten verdienen en ook de prijzen verhogen, maar daar zitten wij toch niet mee?
Antonia:	Dat levert een hoop weerstand op.
Marianne:	Ik wil me graag inzetten om dat op te lossen.
Antonia:	Dat lijkt me geen goed idee.
Capo:	Later Marianne.
Antonia:	Ik ben voor de creatieve oplossingen. Er kan toevallig brand uitbreken in een leegstaand pand. Niemand weet wie het gedaan heeft, maar we zijn wel goed verzekerd. Een jerrycan benzine kost weinig en de opbrengsten zijn hoog.
Capo:	Ik blijf voor het verhogen van de prijzen. Simpel en winstgevend.
Antonia:	Dan moeten mensen meer gaan betalen voor hun biertje en wie maakt zich nou zorgen over een rijke verzekeringsmaatschappij?
Capo:	De beslissing is aan jullie. Wie is er voor het verhogen van de prijzen? Alsjeblieft, rechterhand en ‘pro’. Dat zijn er .. Wie is er voor de creatieve oplossing? Dat zijn er ..
Capo:	Jullie zijn voor de creatieve oplossing? Jullie belazeren liever een rijke verzekeringsmaatschappij, dan een arme ondernemer. Dat valt me tegen.
Antonia:	Een brandje op zijn tijd kan geen kwaad. Dan betalen de ondernemers wat makkelijker voor onze ‘bescherming’.
Capo:	Het mes snijdt aan twee kanten. Marianne, bel jij Arsenio de Stichter. Laat hem hierheen komen. Hij krijgt de opdracht om een leegstaand pand in de fik te steken.
Marianne:	Oké baas. (Pakt haar mobiel)
Antonia:	Dit gaat ons een leuk centje opleveren. Helaas zijn die verzekeraars niet zo snel met uitbetalen en hebben we ook snel geld nodig.
Capo:	Inderdaad, ik wil mijn Rolls inruilen voor een nieuwe.
Antonia:	Heeft iemand een voorstel voor een leuk projectje?
Marianne:	Ik heb een idee. (In de telefoon) Ja, dat is het adres. Kom snel. Willy de Wezel heeft mij zijn boekje gegeven, vlak voor hij naar de gevangenis ging. Hij was een bankoverval aan het voorbereiden en heeft alles opgeschreven. De bewaking, tijden dat ze afgelost worden, dagen dat er veel gestort wordt. Alles. Als wij die overval doen, dan halen we een heleboel geld binnen. Mag ik het doen?
Capo:	Het is gevaarlijk.
Antonia:	Het is gevaarlijk, maar wel winstgevend.
Capo:	We werken ondergronds en dit kan Onze Organisatie bekend maken.
Antonia:	Marianne zwijgt wel, als het mislukt en als zij het dan overleeft.
Capo:	Een grote bankoverval is altijd een risico.
Antonia:	Het is een plan van Willy de Wezel. Onze meester in overvallen. Het is jammer dat hij niet van jongetjes af kan blijven en daarvoor is opgepakt, maar zijn andere projecten waren altijd een succes.
Marianne:	Dit is de kans om me te bewijzen. Dit kan niet mislukken. Laat het me doen.
Capo:	Met Willy zou ik ja zeggen, maar nu vind ik het risico te groot. Marianne heeft te weinig ervaring.
Antonia:	Dit kan onze problemen in een keer oplossen.
Capo:	Vrienden, ik laat de beslissing aan jullie. Wie zegt pro? Dat zijn .. stemmen. Wie zegt contra? Dat zijn .. stemmen.
Marianne:	Ik heb gewonnen.
Capo:	Dan moet het maar. Zoek een paar goede mannen uit, je zal ze nodig hebben.
	Marianne selecteert een paar mensen en zet ze apart.
Antonia:	Ik heb misschien een andere oplossing. We hebben een fantastische donatie gehad. (Haalt de envelop uit de mand)
Capo:	De envelop! Hoe kom je daar aan?
Antonia:	Die lag hier in de mand met donaties. Een van de leden moet hem daar in gegooid hebben.
Capo:	Wie heeft hem er in gegooid? Maak je maar bekend. Wie? Wie is onze weldoener?
Antonia:	Of brengt ons genootschap in gevaar.
Capo:	Deze envelop circuleert al eeuwen in de onderwereld en heeft velen rijk gemaakt.
Antonia:	En ze zijn allemaal jong gestorven.
Capo:	Kan zijn. Hier met die envelop, dan maak ik hem open. Ik wil weten wat er in zit.
Antonia:	Wacht, het kan een list zijn. Misschien is het wel een bom, die er uit ziet als de envelop.
Capo:	Je hebt gelijk. Mijn goede vriend Vitorio, ik gun jou de eer om hem open te maken.
Marianne:	Ik wil me er niet mee bemoeien, maar ik doe het toch. Moet er niet over gestemd worden.
Capo:	Jij wilt een stemming? Goed. Snel dan, want ik wil weten wat er in zit. Wie is pro? .. vrienden. Wie contra? .. vrienden.
Capo:	Een duidelijke meerderheid. Ik had niet anders verwacht. Antonia, geef me de briefopener eens aan.
Antonia:	Ik ruik iets. Brand er iets aan in de keuken?
Capo:	Marianne, wat het je tegen Arsenio de Stichter gezegd?
Marianne:	Dat hij hierheen moest komen en een brand moest stichten. (Er komt rook de ruimte binnen.)
Capo:	Waar moest hij die brand stichten?
Marianne:	Het ging nogal snel en misschien …..
Capo:	Heb je gezegd, dat hij dit pand moest affikken en is hij daar nu mee bezig.  Wegwezen. Vrienden, ontruimen.

Variatie op een sprookje

Decor: Een zitkamer. Stoel, bankje, salontafel en een kastje met glazen en drank. Aan de kant staat een grote staande spiegel.

Rollen

Victoria: een oud actrice op leeftijd.

Rutger:  acteur op leeftijd

Blanche: kleindochter van Victoria. Presenteert kinderprogramma’s

Victoria staat alleen op het podium en kijkt ontevreden in de spiegel.

Victoria:	Spiegeltje, spiegeltje aan de wand. Wie is het mooiste van het land? Nou, zeg je nog wat? Het is heel simpel: U bent de mooiste van het land. Zeg het dan! Die spiegels zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Hij hoeft ook niet te spreken om veel te zeggen. Hier rimpels, wallen, uitgezakte huid. Ik was de mooiste van het land. Lang geleden. Nu ben ik net een heks. (deurbel) Ga weg! Niemand mag mij zo zien. (deurbel) Wat een volhouder. Waar is mijn sluier?
Rutger:	Victoria?
Victoria:	(Opgelucht) Rutger! Schat, wat heerlijk je weer te zien.
Rutger:	Victoria, darling. (kus, kus) Wat zie je er weer stralend uit.
Victoria:	Net of je het meent. Ach, je was altijd al een goede acteur.
Rutger:	We waren sterren, jij en ik. Het mooiste stel op het witte doek.
Victoria:	Ja, vroeger.
Rutger:	Nog steeds. Je bent nog steeds de femme fatale van de film. De diva van het celluloid.
Victoria:	Omdat ik al 40 jaar niet meer acteer. Anders was het crisis op het celluloid en fataal voor de film. Gin tonic?
Rutger:	Graag. Zeg, eh, is het waar wat ik gehoord heb in de scène?
Victoria:	Vast niet, maar vertel. Ik ben dol op een goede roddel.
Rutger:	Ik hoopte dat jij me meer kon vertellen. Er gaat een gerucht over Blanche.
Victoria:	Blanche? Het mooie meisje van de kinderprogramma’s? Het meisje dat zoveel op mij lijkt. In mijn jonge jaren.
Rutger:	Inderdaad, je kleindochter.
Victoria:	Ze is niet mijn kleindochter. Daar ben ik nog veel te jong voor.
Rutger:	Ik hoorde (fluistert in haar oor)
Victoria:	Wat!? Met die stevige?
Rutger:	Nee, die heeft iets met een Argentijnse. Zijn jongere broer, die knappe.
Victoria:	Onmogelijk. Blanche met een man. Ze is nog preutser dan een non.
Rutger:	Zie je de krantenkoppen al voor je: kleindochter van Hollywoodster trouwt met prins.
Victoria:	Ik wil het niet hebben.
Rutger:	Victoria dear, je wordt weer beroemd. Je krijgt je foto weer in de krant.
Victoria:	Daarom juist. Het publiek moet aan mij denken als een stralende diva. Ik ben de eeuwige schoonheid. Dat ik nu oud en vervallen ben is mijn geheim. Mijn foto komt niet meer in de krant.
Rutger:	Darling, als dat je zorg is. Een beetje botox lost dat wel op. Hier heb je een kaartje van mijn eh een prima specialist, die ik toevallig ken.
Victoria:	Botox, is dat giftig?
Rutger:	Een beetje, maar dat is niet erg.
Victoria:	Een beetje is niet goed genoeg. Het moet heel erg giftig zijn.
Rutger:	Hoe bedoel je?
Victoria:	Man, ken je klassiekers. Wat doet een heks als ze jaloers is op een mooie jonge meid? Gif. Een dodelijke appel.
Rutger:	Een Breezertje gaat beter bij haar. Liefst meerdere.
Victoria:	Een giftige naald. Toverkunsten.
Rutger:	En wat gebeurd er altijd met de heks?
Victoria:	Die gaat dood. “Diva sterft door toedoen kleindochter. Is het koninklijk huis betrokken?” Dat is een waardig afscheid.
Rutger:	Ik vind het verhaal van de prins en de schone, zedige presentatrice toch mooier.
Victoria:	Dat is het. We brengen haar in diskrediet. We brengen haar in contact met een crimineel en maken daar een foto van. Daarna laten we een lijfwacht verklaren dat ze de nacht bij hem heeft doorgebracht. Jij kent wel een onbekende acteur.
Rutger:	Dat soort verhalen probeer ik nu juist uit de krant te houden.
Victoria:	Nee. Ze moet het zelf doen. Ze moet zo verdorven worden, dat ze zichzelf in de afgrond helpt. Daar heb ik nog wat voor. Echte toverkunsten.
Rutger:	Nu is ze het helemaal kwijt. Een betoverende schoonheid. Ja. Ze betoverde het publiek. Ja. Echt toveren? Nee.
Victoria:	(pakt ondertussen een oude envelop uit een doosje) Blanche komt straks hierheen. Ik wil dat je hier op haar wacht en haar dan deze envelop geeft. De inhoud van deze envelop is zo krachtig, dat ze zichzelf te gronde zal richten. Wil je dat voor me doen?
Rutger:	Ik doe alles voor je Victoria, mijn koningin.
Victoria:	Mooi, dan ga ik nu even de stad in. Voor plan B. (af)
Rutger:	Daar zit ik mooi mee. Als ik Victoria help, dan stort ik Blanche in het verderf. Als ik het niet doe, dan ben ik mijn vriendschap met Victoria kwijt. Als ik het wel doe, kan ik misschien het hart van Victoria veroveren. En krijg ik een aan lager wal geraakte stiefkleindochter. Wat moet ik doen? Gin.
Blanche:	(komt wankel aanlopen) Ik ga naar grootmoeder koekjes brengen, in het bos. Oh nee, we zijn in de stad. (hihihi)
Rutger:	Blanche?
Blanche:	Rutger! Ben je oma weer aan het versieren?
Rutger:	Sst. Dat blijft onder ons.
Blanche:	De geheime liefde van Rutgertje. Wat romantisch. Net een van je oude films.
Rutger:	Jij zou jouw uitspattingen ook geheim houden.
Blanche:	Dankzij de geheime ingrediënten van haar betovering.
Rutger:	Weet je hoeveel moeite het me kost om je misstapjes te verbergen.
Blanche:	Wil je weten wat ik elke week stiekem voor haar ga kopen? (pakt tas uit) Dagcrème, nachtcrème, rimpelvuller en plamuur voor het grove werk. Dat laatste is een grapje. (hihi) Dat vindt ze vast niet leuk.
Rutger:	Blanche, je bent straalbezopen.
Blanche:	Ik ben een beetje van de wereld. Mijn vrienden noemen me niet voor niets Sneeuwwitje. (snuif) Maar daar ga ik iets aan doen. Ja. Gin. Zeven kleine glaasjes gin.
Rutger:	Oh nee, hier die fles. Het is tijd om naar je bedje te gaan.
Blanche:	Rutger toch. Je bent echt te oud voor me.
Rutger:	Om je roes uit te slapen. Kom mee.
Blanche:	Geen tijd. Ik ga naar een concert met mijn lover en daarna gaan we feesten. Let’s party, yeah.
Rutger:	Lover!? Je gaat toch niet met meer mannen uit? Je hebt nu een prins.
Blanche:	Je kan ook nooit met een leuke vent uitgaan zonder dat iedereen het weet. Hij is mijn prins op het witte paard. Maar dan met een Rolls Royce en daarmee gaan we naar een concert. Dat wordt een mooie foto in de roddelbladen.
Rutger:	Niet in deze staat. Denk aan je image van lieve presentatrice van kinderprogramma’s.
Blanche:	Naar de hel met mijn image. Ik ben dat hele zoetsappige image van het schattige meisje meer dan zat. Ik wordt het feestbeest van de society, de stoeipoes van het hof en ik ga ‘spuiten en slikken’ presenteren. Dat wordt mijn nieuwe image.
Rutger:	Dan kan ik er niets meer aan doen. Behalve. Blanche, voor ik het vergeet. Oma heeft een envelop voor je achtergelaten. (geeft de envelop)
Blanche:	Dat is dezelfde envelop weer. Een soapacteur heeft hem me laten zien en zei dat er een magische kracht in zat. Gek verhaal, maar ik voelde me wel ineens vreemd en ongeremd. Ik wordt nu ook een beetje vreemd. (plots nuchter) Oh Rutger, ik heb vreselijke dingen gedaan.
Rutger:	Ga daar vooral mee door.
Blanche:	Ik raak mijn prins kwijt als ik zo doorga.
Rutger:	Dat zit er dik in.
Blanche:	Rutger, help me. Ik wil hem niet kwijt.
Rutger:	Oh nee, je bent verliefd.
Blanche:	Het is zo’n schatje.
Rutger:	(diepe zucht) Het is dat je zoveel op je oma lijkt. Goed. Ik poets de probleempjes wel weer weg en jij gedraagt je. Dan komt het allemaal in orde. Behalve Victoria. Zij zal alles doen om die relatie kapot te maken.
Blanche:	Wat?
Rutger:	Ze wil niet met haar foto in de krant.
Blanche:	Oh ja, haar rimpelcomplex. Arme oma.
Rutger:	Terwijl het toch zo’n mooie wat oudere vrouw is.
Victoria:	(komt binnen. Haar gezicht helemaal in het verband. Ze heeft een schaar in haar handen, als een dolk)
Blanche:	Aaaah.
Victoria:	Blanche. (Loopt in haar richting)
Rutger:	Victoria.
Victoria:	Rutger. (draait naar hem toe)
Blanche:	Oma, niet doen.
Victoria:	(loopt weer naar Blanche) Kom hier meisje.
Rutger:	Victoria, wat ben je van plan?
Victoria:	Kan iemand dat stomme verband van mijn gezicht halen. Ik zie geen klap meer.
Rutger:	Kom maar. Voorzichtig. Ga hier zitten. Wat heb je gedaan?
Victoria:	Plan B. Een snelbehandeling met botox, collageen, scrub en weet ik wat meer. Vooruit, haal dat verband er af, ik wil het resultaat zien.
	Rutger gaat naar Blanche. Ze smoezen even. Daarna halen ze de spiegel uit de staande spiegel. Rutger pelt Victoria af. Blanche trekt snel een jas van Victoria aan en gaat achter het lege frame staan.
Rutger:	Dat ziet er fantastisch uit. Doe je ogen dicht, dan breng ik je naar de spiegel. Ogen dicht houden. (hij brengt haar naar de (lege) spiegel en Blanche neemt de houding van Victoria aan.) Doe je ogen maar open.
Victoria:	Wat ben ik mooi. (ze betast haar gezicht en Blanche spiegelt mee. Victoria draait zich om.) Oh Rutger. Ik ben weer wie ik wezen moet. We kunnen weer samen gezien worden. Kom, dat gaan we vieren. (ze sleept Rutger mee naar buiten) Weet je trouwens dat ik binnenkort familie word van de koningin.

Het Geheim Deel 2

In de schuilplaats voor daklozen.

Eva is druk de vloer aan het vegen. Jonas ligt te slapen, tot Eva met veel kabaal iets omgooit. (Een oude fiets o.i.d.) Jonas schrikt wakker.

Jonas:	Wat! Wat is er gebeurd?
Eva:	Heb ik je wakker gemaakt Jonas? Sorry hoor.
Jonas:	(Ziet publiek) Zijn jullie daar weer? Hebben jullie een interessante middag gehad? Wat hebben jullie allemaal gezien. List en bedrog. Interessant. Moord en doodslag. Leuk, hè. Hebben jullie nog brand gesticht of een bank overvallen? Ik zie dat jullie daar over nagedacht hebben. Geloven jullie nog steeds niet dat die envelop een slechte invloed heeft.
Eva:	Sta daar niet te kletsen en help me met opruimen. We moeten het wel een beetje netjes houden. Er komen toch al steeds meer mensen bij.
Jonas:	Het gaat zeker slecht met Oosterhout. Al die mensen in onze opvang.
Sophie:	(Zit voor een oude spiegel haar haren te borstelen) Spiegeltje, spiegeltje aan de wand.
Jonas:	Voor mij ben je zeker de mooiste van onze kelder.
Sophie:	Echt waar?
Jonas:	Kijk eens waar ik het mee moet doen.
Eva:	Jonas! Sta je nou weer te kletsen.
Jonas:	Mens, ik sta alleen maar een nieuwe collega te begroeten. Het is een jonge meid en die moet nog van alles leren. En dat doe ik graag.
Eva:	Hm. Eindelijk een vrouw. Kan je schoonmaken?
Sophie:	Daar ben ik heel goed in.
Eva:	Mooi. Wat is je probleem? Drugs, gescheiden ouders, een verloren geliefde.
Sophie:	Ik ben regieassistente.
Eva:	Dat is ook een goede reden.
Jacky:	Sophie! Sophie!
Sophie:	Dat is mijn baas.
Eva:	Een hele goede reden.
Jacky:	Heb je ze al gevonden?
Sophie:	Nee mevrouw.
Jacky:	Heb je goed naar al die mensen hier gekeken?
Sophie:	Nee mevrouw, eh ja mevrouw.
Jonas:	Naar wie bent u op zoek?
Jacky:	Mijn crew. (Eva en Jonas kijken elkaar niet begrijpen aan)  Mijn filmcrew. Ik ben Jacky Delahare.
Jonas:	Ik ben Jonas en dit is Eva. Aangenaam.
Jacky:	Jacky Delahare, de regisseuse. Mooi tijden, kwade tijden. Dat zegt jullie toch wel iets. Van de televisie.
Eva:	Ik zei toch dat we kabel moesten nemen.
Jacky:	Mijn hele crew is na de opname verdwenen. Allemaal weg. Acteurs.
Eva:	Er komen hier genoeg mensen die verdwenen zijn. Ik ben ook wel eens verdwenen. Zomaar, voor de deurwaarders.
Jacky:	Kan je acteren? Sophie, mijn camera. Nee, laat maar.
Jonas:	Acteurs verdwijnen niet zomaar. Hooguit naar het buitenland, of de gevangenis.
Jacky:		Toch zijn ze verdwenen.  Het enige dat ik nog heb is deze oude envelop, die lag op een tafeltje.
Jonas:		Nee! Doe weg.
Eva:		Is dat dé …..
Jonas:		Ja. Zeker weten.
Eva:		Mag ik hem hebben?
Jacky:		Hij is van mij. Het is het enige dat ik nog over heb van mijn cast.
Eva:		Maak hem dan open.
Jonas:		Niet doen. Niet doen!
Jacky:		Openmaken.
Eva:		Misschien zit er een aanwijzing in.
Jacky:		Daar had ik nog niet gedacht.
Jonas:		Doe het niet. De inhoud moet geheim blijven. Het is een geheim. Een verschrikkelijk geheim.
Jacky:		Ik regisseer soaps. Ik houd wel van een lekker geheim. Ik doe het.
		Ons Genootschap komt binnen.
Capo:		Jacky, my dear. Jij hier. Ik geloof dat we eens moeten praten.
Marianne:		Mag ik met het praten?
Capo:		Strakjes, misschien.
Jacky:		Jij. Ik had het kunnen weten.
Capo:		Als jij je rekeningetje niet betaald, dan kom ik met mijn deurwaarders.
Eva:		Dit is een goed moment om te verdwijnen.
Jacky:		Niet voor ik mijn mensen terug heb. Waar zijn ze?
Capo:		Je mensen? Die zijn veilig en dat blijven ze, als wij zaken kunnen doen.
Jacky:		Schoft, het zijn duur betaalde acteurs.
Capo:		Duur betaalde acteurs. Tja. Dan kun je dat kleine bedragje wel missen voor hun veiligheid.
Jacky:		Je krijgt niets voor ze terug zijn.
Capo:		Marianne.
Marianne:		Geef ons die centjes nou, dan praten we nergens meer over.
Jacky:		Ik denk er niet aan.
Marianne:		Echt niet?
Jacky:		Nee.
Marianne:		Jacky, Jacky. We zijn heel redelijk weet je, maar we gaan niet met lege handen weg. Weet je wat, ik geef je een keus. Wat mis je het liefste. Een klein envelopje met een paar bankbiljetjes, of een klein vingertje. Een pinkje bijvoorbeeld.
Jacky:		Ik laat me niet bedreigen.
Marianne:		Of een wijsvingertje.
Jacky:		Ik heb niet zoveel geld bij me.
Marianne:		Een creditcard mag ook. Met pincode.
Jacky:		Ik zal even kijken wat ik heb. (Kijkt in haar tasje. Marianne ziet de envelop.)
Marianne:		Capo. Ze heeft hem
Capo:		Wat?
Marianne:		De envelop.
Capo:		Wat? Daar doe ik het voor. Geef hier, dan praten we nergens meer over.
Jacky:		Sophie! (geeft Sophie de envelop) Rennen.
		Sophie rent weg, maar wordt ingesloten.
Antonia:		Geef maar hier meisje.
Sophie:		Rot op. Die envelop is van mij.
Jacky:		Goed zo Sophie. Breng hem maar naar het vrouwtje.
Sophie:		Hij is van mij.
Jacky:		Hier.
Sophie:		Loop me niet te commanderen. Dat ben ik al lang zat.
Jacky:		Goed zo Sophie. Laat de emoties er maar uit komen.
Sophie:		Stom mens.
Jacky:		Prachtig geacteerd. Breng die envelop nu maar naar mij.
Sophie:		Nee.
		Een klein gevecht. Uiteindelijk krijgt Capo de envelop te pakken.
Capo:		Ik heb hem!
Antonia:		Mooi, wegwezen.
Capo:		Nu wil ik weten wat er in zit.
Antonia:		Je wilt hem toch niet nu openen?
Capo:		Ja. Hier en nu.
Jonas:		Doe het niet.
Capo:		(opent de envelop en kijkt er in.) Nee!!! We zijn verraden. Alles is bekend.
		Capo laat de envelop vallen en rent gillend weg. De rest van Ons Genootschap gaat achter hem aan.
Eva:		(Raapt de envelop op) (Aarzelend) Nu kunnen we weten wat het grote geheim is. Wil jij kijken?
Jonas:		Doe jij het maar.
Eva:		Het mag best hoor.
Jonas:		Nee, aan jou de eer.
Eva:		Goed. (Diepe zucht) Daar gaat hij. (Zij kijkt in de envelop) Vreemd.
Jonas:		Wat is het?
Eva:		Vreemd. Een toegangskaartje voor een voorstelling. Het Geheim! 6 juni 2010 om half twee.
Jonas:		Die voorstelling zal nu wel afgelopen zijn.
Eva:		Bijna. Daar zijn we dus te laat voor. Het is toch vreemd. Een nieuw kaartje in een oude envelop.
Jonas:		Het is een magische envelop. Misschien laat hij alleen zien wat je wilt weten.
Eva:		Het is een vervalsing. Het kan niet anders.
Jonas:		Daar houden we het op. Als iedereen een geheim kent, dan is het geen geheim meer. (Af)

Einde voorstelling

Samenvatting

Eerst eten

Twee vrouwen komen het restaurant binnen, bekijken de gasten goed en gaan aan het tafeltje zitten. Ze bestellen koffie en toast. Tussen het wachten en het eten praten ze over koetjes en kalfjes, de huurmoord die ze straks gaan plegen en de plaats van moorden in de natuur. Een van de dames heeft de envelop. De andere dame wil die graag te gelde maken, maar daar is zij het niet mee eens. Ze worden wantrouwiger tegenover de andere gasten en besluiten er een van kant te maken. Dan nemen ze een hartversterkertje voor de komende opdracht. Die blijkt vergiftigd en ze vallen dood neer. De serveerster pakt de envelop en loopt glimlachend weg.

Mooie tijden, kwade tijden

Dit is een parodie op een soap. Het begint met de herkenningsmelodie. Iedereen zit klaar voor de bruiloft. De bruid staat voor het altaar, maar de bruidegom is er niet. Dan valt een oude minnaar van de bruid binnen. Hij wil met haar trouwen. Zij wil ook wel. Dan komt uiteindelijk de gom binnen. Hij doorziet de situatie en oude affaires worden opgehaald. Smerige zakelijke trucs. De dominee heeft een heimelijke relatie met de bruid, de bruidegom en de minnaar. Ten einde raad trekt de bruidegom de envelop uit zijn zak en dreigt de inhoud openbaar te maken. De bruid en de dominee trekken een pistool en schieten de bruidegom neer. Dan komt de vraag wat er in de envelop zit. Als de bruid het antwoord wil geven klinkt de herkenningsmelodie en is het stuk afgelopen.

Het experiment

Een kil zaaltje. Stoelen in college opstelling. Links op het toneel een katheder met een model van het menselijk brein. Daarnaast een houten stoeltje. In het midden achter een stoel met een kap, een duikbril en een hoop draden. Rechts een bureau met een computer. Deze is duidelijk verbonden met de stoel. Het geheel ziet er uit als een helse machine.

Gertrud zit achter het bureau geconcentreerd te werken. John loopt met lege blik door de zaal en reageert nergens op. Als het publiek zit, komt de professor op en gaat achter de katheder staan.

De professor begint met een college over de capaciteiten van het menselijk brein. Hij wil een experiment uitvoeren en haalt John naar voren. John is zijn geheugen kwijt. Hij wordt aangesloten op de machine, die de totale inhoud van het internet in zijn hoofd pompt. Het idee is, dat alle informatie over hem op het internet staat en dat hij die daar uit kan filteren. Op deze manier krijgt hij dan zijn geheugen terug. In het begin haalt hij allerlei losse fragmenten naar boven. Stukjes uit films, televisie en geheime informatie over grote mysteries. Who shot JFK. Er is echter geen touw aan vast te knopen. Dan vindt hij de juiste informatie en vindt zijn identiteit terug.

Het experiment lijkt geslaagd, maar er ligt een envelop. Dat blijkt een update met geheime informatie over de professor. Deze heeft in het verleden twijfelachtige onderzoeken gedaan. John zet de prof onder druk en die stort in. Dan komt hij er achter dat hij niet zijn eigen identiteit heeft gevonden, maar van een ander. John is geen John. Hij wist zijn eigen geheugen, zodat ze het bij de volgende voorstelling opnieuw kunnen proberen.

Variatie op een sprookje

Het stuk is gebaseerd op Sneeuwwitje. Victoria is een voormalig diva, die haar schoonheid heeft zien verwelken. Ze blijft al 30 jaar uit de publiciteit, omdat het publiek niet mag zien dat ze oud is geworden. Rutger is een oude vriend en collega. Hij is heimelijk verliefd op haar en ook heimelijk beschermer van Blanche. Rutger komt op bezoek bij Victoria. Hij vertelt dat Blanche een relatie heeft met een prins. Victoria is bang om daardoor in de publiciteit te komen en besluit dat de relatie moet eindigen. De mooie, onschuldige Blanche moet zichzelf te schande maken door wangedrag. Daarvoor heeft ze een middel: de envelop die iedereen bederft. Ze geeft Rutger de opdracht de envelop aan Blanche te geven en gaat zelf weg om aan plan B te werken.

Blanche komt binnen. Dronken, zoals wel vaker. Ze wil haar image van onschuldig meisje afwerpen en een feestbeest worden. Rutger twijfelt tussen Blanche beschermen of Victoria helpen. Uiteindelijk geeft hij de envelop. Blanche bleek al onder de betovering en die wordt hierdoor verbroken. Ze wordt weer haar eigen, onschuldige zelf.

Victoria komt terug. Plan Blijkt een rigoureuze schoonheidsbehandeling te zijn. Met een truc overtuigen Rutger en Blanche haar, dat ze haar oude schoonheid weer terug heeft.

Ons Genootschap

Ons Genootschap is een criminele organisatie. Een soort Oosterhoutse maffia. Er wordt een vergadering gehouden, waarbij enkele besluiten genomen moeten worden. Vragen als: steken we een pand in de brand voor het verzekeringsgeld? Gaan we de bank overvallen? Het publiek, als leden van Ons Genootschap, mag daarover stemmen. Afhankelijk van het ‘ja’ of ‘nee’ wordt een andere variant van het stuk gespeeld.

Aan het eind van het stuk komt de envelop op tafel. Zullen zij deze openen? Uiteindelijk niet. Er zijn vier mogelijkheden:

1. De vergadering wordt rustig afgesloten. (Als het publiek besluit de envelop niet te openen. Niet erg waarschijnlijk).
2. Voor de envelop geopend kan worden komt er bericht van een politieoverval. Iedereen vlucht door de achterdeur.
3. Door een communicatiestoring wordt er brand in het pand gesticht. Ontruiming.
4. Mario steelt de envelop en vlucht er mee weg.

Het Geheim

Twee zwervers (man en vrouw) zitten in de daklozenopvang. De regisseuse van een soap en haar assistente komen daar langs. De regisseuse is haar volledige crew kwijt en zoekt die. De enige aanwijzing die ze heeft is de oude envelop. Als ze die wil openen komt Ons Genootschap langs om haar af te persen. Als ze ontdekken dat de regisseuse de envelop heeft, willen ze die hebben. Na enige verwikkelingen krijgt Capo de envelop en maakt die open. Hij rent daarna gillend weg. De zwervers kijken in de envelop en ontdekken het geheim. Of toch niet? Een geheim is geen geheim meer, als iedereen het kent.